Kolumne

Osim u politici, i u ljubavi je isto tako sve dopušteno. Postoje ljudi koji sjede u prvom redu događaja i drže se za ručice, nevino i romantično kao djeca, sad gledam Milu i Dragana.

Što su ustaše bez četnika i obratno?

A žrtve? Kako znamo da su ubijene iz mržnje? Možda su i ubijeni bili vojnici? Možda su imali uniforme srpske paravojske, na glavi crne šubare s kokardama, a jedan od njih oko ruke i crnu vrpcu, štajaznam, ‘Za kralja i otadžbinu’?’

Zahvaljujući brzom i profesionalnom radu šibenske policije, danas manje-više znamo što se točno dogodilo tog ljetnog četvrtka na relaciji između Splita i sela Uzdolje nedaleko od Drniša.

Slika čovjeka koji grli divlju zvijer preplavila je internet i zapalila srca svih onih koji ne slušaju narodnjake, ne pale se na mainstream, nemaju potrebu za primordijalno motiviranim emocijama, i koji o sebi misle da znaju biti bolji ljudi.

Bilješka na margini maturskog testa, uz početak još jedne izgubljene školske godine.

U početku možda i bijaše Riječ, ali u njezinoj pozadini oduvijek stoji tišina — bez početka, beskrajna.

Nikoga ne možete natjerati da rađa i da osnuje porodicu.

Nemam argumente za život. Može li onaj koji je dospeo do granice još posezati za argumentima, uzrocima i posledicama, moralnim obzirima itd? Očigledno, ne.