Fakultet političkih nauka (FPN) Univerziteta u Banjaluci izdao je
saopštenje u kojem se navodi da naučni radovi prefesora Radmile
Čokorilo i Ljubomira Zubera predstavljaju očigledne plagijate s velikim
udjelom direktno prepisanog teksta – bez pozivanja na izvore ili
njihovog navođenja u literaturi.
Tako je po prvi put u istoriji banjalučkog Univerziteta na
institucionalnom nivou utvrđeno da su naučni radovi profesora
angažovanih na ovom Univerzitetu – plagijati, a od Senata Univerziteta
zatraženo je da Čokorilo i Zuber u najkraćem roku budu udaljeni iz
nastave.
FPN je na sjednici Nastavno-naučnog vijeća, održanoj dana 17. maja
2017. godine, formirao komisiju za provjeru osnovanosti optužbi za
plagijate određenih naučnih radova dr Radmile Čokorilo i dr Ljubomira
Zubera. Kako je navedeno, Komisija je imala šest članova,
univerzitetskih nastavnika u različitim naučnim zvanjima, koji su
izvršili analizu osporenih radova uporedivši ih sa izvornim tekstovima.
Iz FPN-a navode da je u izvještaju dostavljenom Nastavno-naučnom
vijeću Fakulteta, komisija jednoglasno ustanovila da su ranije navedene
optužbe osnovane i da su osporeni naučni radovi prefesora Radmile
Čokorilo i Ljubomira Zubera.
Iz FPN-a su konstatovali da slučaj Čokorilo i Zuber treba da bude
opomena čitavoj akademskoj zajednici da je prošlo vrijeme u kojem su
“nesavjesni pojedinci mogli da bez ikakve odgovornosti objavljuju kvazi
naučne radove te na osnovu toga stiču akademska zvanja i ostvaruju druge
beneficije”.
“Time je ne samo narušen kvalitet nastave već je doveden u
pitanje kredibilitet visokoškolskih ustanova. Nadamo se da će ovaj
primjer poslužiti i drugim fakultetima da se suoče sa sličnim problemima
u svojim sredinama i da će cijelom Univerzitetu pomoći da unaprijedi
metode borbe protiv ovakvih pojava”, navodi se u saopštenju FPN-a.
PORODIČNE FIRME
Saopštenje FPN-a u Banjaluci djeluje kao posipanje pepelom, jer
je javna tajna da na tom fakultetu, ali i drugim fakultetima banjalučkog
Univerziteta godinama studentima predaju plagijatori i doktori nauka
koji su ta zvanja stekli pod krajnje sumnjivim okolnostima. Malo ko
priča (a mnogo je onih koji znaju) da su neki fakulteti u Banjaluci
legla nepotizma, skoro pa porodične firme, te da je politička podobnost
važan faktor da bi se došlo do značajne pozicije u okviru Univerziteta.
Paradoks je da Naučno-nastavno vijeće FPN-a traži od Senata
Univerziteta da Čokorilo i Zubera udalji sa fakulteta, a sam Senat je,
ne tako davno, raspisao konkurs pun nepravilnosti i nezakonitosti za
izbor dekana novoosnovaog Fakulteta bezbjednosti u Banjaluci.
Zahvaljujući političkoj podobnosti za dekana FBN je imenovan Predrag
Ćeranić, jedan od najgorljivijih propagandista ovdašnje vlasti i
doskorašnji savjetnik u MUP RS.
Imenovanjem Ćeranića za dekana FPN-a prekršen je Statut banjalučkog
Univerziteta, član 57., tačka 2., u kojem je jasno navedeno da se na
mjesto dekana mogu imenovati samo vanredni i redovni profesori. Ćeranić
ima zvanje docenta, koje je pod vrlo čudnim okolnostima stekao krajem
novembra prošle godine.
Cijeli Univerzitet i akademska zajednica ćutala je kao zalivena u
vezi sa ovim slučajem, a zbog nezakonitog imenovanja Ćeranića jedino se
pobunio član Senata Braco Kovačević, koji je zbog ovog slučaja podnio
ostavku na članstvo u Senatu.
Kovačević, koji je redovni profesor sociologije na FPN-u, podnio je
neopozivu ostavku, jer nije želio da učestvuje u tim prljavim igrama.
Niko sa Univerziteta nije se očitovao ni oko načina na koji je
Ćeranić dobio zvanje docenta. Činjenice kažu da nakon sprovedene
konkursne procedure nije ispoštovana zakonska i akademska procedura, što
povlači automatski poništavanje izbora u nastavno-naučna zvanja. Još je
veća blamaža što niko nije ni zucnuo o tome da su Ćeraniću kao naučni
radovi vrednovani novinski članci (više od 130) u kojima je Ćeranić,
mahom, udarao po opoziciji, Zapadu i podržavao Dodikove nakaradne
političke projekte.
PARTIZANSKI FALSIFIKAT
To je samo djelić nečasnih djela koja se dešavaju u okviru
banjalučkog Univerziteta. Kad su se već pozabavili Radmilom Čokorilo i
Ljubišom Zuberom, mogli su na FPN-u pretresti i slučaj Aleksandra
Vranješa. Izvori sa tog fakulteta tvrde da je on plagirao magistarsku
tezu iz 2008. godine pod nazivom – „Jugoslovenski ratni film na temu
Narodnooslobodilačke borbe kao sredstvo političke propagande“.
Godinu dana ranije Ljubica Janjetović je magistrirala na
Komunikološkom fakultetu Banjaluka sa temom „Vizuelni elementi
jugoslovenskog ratnog filma kao sredstva ideologije antifašizma“. Ovaj
rad nigdje nije naveden kao izvor u Vranješovom magistarskom radu, pa ni
u knjizi objavljenoj iste godine pod naslovom „ Partizanski filmovi i
propaganda, jugoslovenski ratni film u svjetlu narodnooslobodilačke
borbe kao sredstvo ideološko- političke propagande“, tvrde izvori
Žurnala.
U svom radu Vranješ je vršio analize filmova „Slavica“ „Bitka na
Neretvi“ „Sutjeska“ „Užička republika“ „Gluvi barut“ i to mu je bio
slučajni uzorak, baš kao i Janjetovićevoj prije njega. Pošto se plagijat
definiše i kao „preuzimanje tuđeg teksta ili ideja bez navođenja
izvornog autora“ jasno je o čemu se ovdje radi, istakli su izvori
Žurnala.
Možda je moguće da se u moru literature preskoče neki izvori.
Međutim, malo je vjerovatno da je Vranješ preskočio ovaj rad, jer je taj
rad nastao na Komunikološkom fakultetu Banjaluka koji je Vranješ
završio 2005. godine.
Vranješ je jedinstven i po tome što je postao jedini asistent na
javnom fakultetu sa prethodno završenim privatnim fakultetom. Poseban
“kvalitet” mu je što je savjetnik MIlorada Dodika.
Vranješ ne posustaje, pa za konkurse na FPN piše modifikacije radova
na istu temu, samo za različite časopise, što se smatra samoplagijatom.
Naslovi radova su: Srpski ratni film u svjetlu političke propagande
(2013), Partizanski film kao sredstvo političke propagande (2008),
Politička instrumentalizacija medija i kulturnih sadržaja u SFRJ na
primjeru jugoslovenskog ratnog filma (2009) …
Vranješu ne idu dobro samo plagijati, već i porodična manifaktura u
okviru Univerziteta. Vranješova supruga Jelena instalirana je u
banjalučki Rektorat da, kao pripravnik, savjetuje rektora. Jelenina
majka radi sa zetom na FPN kao šef studentske službe. Rođak Vranješeve
punice vozi sadašnjeg dekana FPN-a Zdravka Zlokapu.
Za dekana FPN-a tvrde da nije plagijator. Nije ni mogao biti, jer mu
je broj radova za svaki izbor bio na granici koju je tražio zakon. Za
deset godina nije napisao mnogo, kao ni prije deset godina kada je
Komisija, koja ga je birala u redovnog profesora Pravnog fakulteta
navela argument – „On ne piše mnogo, ali su mu radovi pisani jasnim i
dopadljivim stilom….“.