Katedrala Notre-Dame de Paris (ili jednostavno Notre-Dame) katedralna je crkva Pariške nadbiskupije posvećena Blaženoj Djevici Mariji. Nalazi se na jugoistoku Île de la Cité, otočića u središtu Pariza na rijeci Seni. Vijekovima je bila najviša pariška građevina, te danas u gradu i u cijeloj Francuskoj predstavlja simbol najviše vrijednosti.
Izgradnja je započela na inicijativu biskupa Mauricea de Sullya te se protegla kroz više od dva vijeka, od 1163. godine sve do polovine 14. vijeka.
Legenda kaže da je u 12. vijeku pariški biskup imao viziju o najljepšoj katedrali, koju je tad i nacrtao u blatu gradilišta budućeg hrama, na mjestu srušene stare crkve. Sredinom 13. vijeka izgrađeni su tornjevi visoki 69 metara, dok je cijela katedrala dovršena sredinom 14. vijeka
Nakon revolucionarnih nemira na katedrali su poduzeti značajni i često osporeni renovacijski poduhvati koje je vodio arhitekt Eugène Viollet-le-Duc i tokom kojih je su u strukturu i arhitekturu katedrala uvedeni novi elementi i motivi. Ovi poduhvati razlogom su da umjetnički stil katedrale nije jedinstven iako su prevladavajući elementi rane i klasične gotike. Dvije rozete koje se nalaze na krajevima transepta najveće su rozete u Evropi.
Katedrala Notre-Dame građevina je snažnog simboličnog značenja kako za Katoličku Crkvu u Francuskoj tako i za sveukupno francusko društvo. Bila je mjesto brojnih značanijh događaja francuske istoriji. Tokom srednjeg vijeka bila je župna crkva te je 1239. godine u nju pristigla relikvija koja se prema tradiciji smatra Hristovom trnovom krunom. 1804. uz prisustvo pape Pija VII. u katedrali je okrunjen Napoleon. Nakon što je 1944. godine Pariz oslobođen od njemačke okupacije, pod svodovima katedrale pjevao se himan Magnificat, a 1970. u njoj su slavljeni pogrebni obredi francuskog predsjednika De Gaullea.
Vijekovima je katedrala, koja ima status papinske bazilike bila jedna od najvećih građevina zapadne civilizacije. Bila je inspiracija brojnim umjetničkim djelima među kojima je i knjiga Victora Hugoa "Zvonar crkve Notre-Dame. Od početka 21. vijeka katedralu godišnje posjećuje oko 14 miliona turista i hodočasnika, više nego Ajfelov toranj, što je čini najposjećenijom građevinom u cijeloj Evropi. 2013. godine katedrala je slavila svoj 850. rođendan.
Tokom istorije proživjela je mnoge nesreće, od kojih su najgore bile tokom pobune Hugenota i Francuske revolucije, kad je dijelom bila uništena i opljačkana.
Katedrala je prošla kroz dva svjetska rata bez velikih oštećenja.
Sinoć je katedralu zahvatio razarajući požar koji je uništio drveno krovište katedrale i veliki dio njene unutrašnjosti.
Vjeruje se da je na mjestu današnje katedrale na početku hrišćanske ere postojao rimsko-galski hram posvećen bogu Jupiteru, čemu svjedoči stup (Nauteški stup) pronađen 1711. godine. Hram je zamijenjen velikom ranohrišćanskom bazilikom posvećenom svetom Stjepanu. Nije poznato je li bazilika podignuta krajem 4. vijeka te zatim arhitekturno preoblikovana, ili je sagrađena tokom 7. vijeka uz ponovno korištenje starijih arhitekturnih elemenata.
Bazilika je ubrzo postala katedralnom crkvom i za svoje vrijeme bila je građevina ogromnih dimenzija. Pročelje ove bazilike nalazilo se četrdesetak metara zapadnije od današnjeg pročelja te je bilo nešto manje širine, oko 36 metara. Bazilika je bila dugačka 70 metara, što čini skoro polovicu dužine današnje katedrale. Katedrala je uz glavnu lađu imala i četiri sporedne lađe, te je bila ukrašena mozaicima.
Što se tiče arhitekture ističe se simetričnošću i uravnoteženošću arhitektonskih elemenata. Neka od glavnih obilježja katedrale su prostranost, uravnoteženost pročelja, elegancija kontrafora te vrlo vrijedni prozori sa slikama na staklu (vitraži, vitraji).
Unutrašnjost katedrale je bogata kipovima, nadgrobnim spomenicima i crkvenim namještajem. U riznici se čuvaju brojni predmeti umjetnosti. Temeljitu restauraciju (1845–1864) je vodio francuski arhitekt Eugène Viollet-le-Duc.
Ovo veliko renoviranje trajalo je 35 godina. Početokom 1963. fasada Notr Dama potpuno je obnovljena kada joj je vraćena originalna boja. Sljedeća obnova hrama trajala je od 1991 do 2000. godine. Ipak, najveću štetu u skoro devet vekova postojanja naneo joj je požar koji ju je juče zahvatio.
