„Ljudi radi svojih interesa godišnje ubiju desetine milijardi životinja, a to znači desetine miliona na dan, milione na sat, desetine hiljada na minut, hiljade svake sekunde.“ Ovim rječima započinje knjiga „Etika i životinje“, najobuhvatnija studija o odnosu čovjeka prema životinjama, ne samo u Bosni i Hercegovini, nego i na prostoru svih naših jezika. Iako je ova tema u žiži interesovanja u krugovima filozofa, bioetičara, sociologa na svim svjetskim katedrama još od sedamdesetih godina, tema koja je eksplodirala početkom XXI vijeka, kod nas se o ovoj i srodnim temama gotovo i ne piše i ne priča, a profesori na fakultetima uglavnom s podozrenjem gledaju na ovu temu kao na nedovoljno filozofsku, i uopšte kao na nevažnu; „Ni ljudi nemaju prava koja im pripadaju, a vi bi da pišete o pravima životinja“.
Iako je pitanje o tome da li sva osjećajna bića imaju prava na jednako uvažavanje svojih interesa, i da li im se po zakonu mogu obezbjediti privilegije prava na život i odsustva mučenja i zlostavljanja, u jednakoj ravni kao i ljudskim bićima (životinje se u etičkoj, posebno utilitarističkoj etici sve više nazivaju ne-ljudskim bićima) najviše pokrenulo prvim izdanjem „Oslobođenja životinja“ Petera Singera iz 1975.godine. U ovoj knjizi sarajevski profesor Damir Marić prikazuje nam genezu filozofskih interesovanja za pitanje prava i položaja životinja kroz cijelu istoriju zapadne filozofije, od orfiričara, preko Pitagore i Empedokla, Platona i Aristotela, stoika, pa do današnjih dana. Isti autora je napisao i drugu knjigu pod nazivom „Moralni status životinja u antičkoj filozofiji“, koju je objavilo Filozofsko društvo Theoria iz Sarajeva 2014.godine.
Ova knjiga ne bavi se samo teorijskim implikacijama i pogledima naučnika bilo medicinske, pravne ili filozofske provinijencije na prava i status životinja u antropocentričnoj civilizaciji, niti o racionalnom stavu ljudskih bića o upotrebljivosti Drugog, nego nam kroz mnoštvo informacija (kao npr.da se svaki dan ubiju i zakolju desetine miliona životinja) prikazuje i patnje miliona tih ne-ljudskih bića, o klaonicama kao „vječnoj Treblinci“, kako ih je nazvao Charles Patterson. Ova knjiga je naučno djelo par excellance, ona ne osuđuje, niti prosuđuje, samo iznosi činjenice. Tom Regan je rekao kako je nekada bio gluv na krike i patnju životinja, jer o njoj ništa nije znao. A Adornu se pripisuje rečenica „Kad bi klaonice imale staklene zidove, svi bi ljudi bili vegetarijanci“. Nije pouzdano da je njegova, iako se statusom životinja i organiziranom ubijanju u klaonicama Adorno i Horkheimer bave u „Dijalektici prosvjetiteljstva“. Biosfera je opasno uzdrmana istrebljivanjem životinja, trećina svjetske površine pretvara se u pustinje radi uzgoja životinja za klanje, mnoga mora i polovina okeana na rubu su ekološkog kolapsa zbog ribarstva, a beskrajan je popis negativnih ekoloških učinaka klaonica na ljudskih okoliš. Jedno od pitanja koje se postavlja u odnosu prema životinjama jeste „Kako proizvesti manje patnje i više hrane uz manje štete po okolinu“.
U krajnjoj instanci, nenasilje i zaštita slabijih bi trebalo biti vrhovni etički i ljudski kodeks. Stvar nije samo u tome kako poboljšati dobrobiti životinja, nego u kompletnoj promjeni paradigme unutar tog odnosa. Jedini vrijedan stav koji bi izliječio našu moralnu šizofreniju u odnosu na životinje jeste da ih se u potpunosti prestane tretirati kao imovinu.
Bogata, dinamična, temeljita, uzbudljiva naučna knjiga o potrebi za ljubavlju, plemenitosti i saosjećanju.