Broj tri postao je jedan od najprepoznatljivijih simbola kampanje studentske liste „Studenti pobeđuju“ u Srbiji. Dok se pojavljuje na društvenim mrežama, fotografijama i video-snimcima, a pjesma „Tri poljupca hoću ja“ ponovo privlači ogromnu pažnju, isti broj je u fokus vratio i jedan od najvećih jugoslovenskih filmskih klasika — „Tri“ Aleksandra Petrovića.
Remek-djelo iz 1965. godine nema nikakve direktne veze sa današnjom političkom kampanjom. Njegov naslov, međutim, spaja dva sasvim različita konteksta: aktuelne izborne poruke i potresnu ratnu priču koja je prije više od šest decenija stigla do nominacije za prestižnog Oskara.
Od pjesme i izborne liste do politike
Studentska lista na parlamentarnim izborima nastupa pod rednim brojem tri. Nakon što ju je Republička izborna komisija proglasila 15. septembra, “trojka” je postala sveprisutna u objavama i vizuelnom identitetu kampanje.
Pjesma „Tri poljupca hoću ja“ redovno se pušta na skupovima i dočecima studenata te prati sadržaje na društvenim mrežama. Njenim stihovima poigrao se i nosilac liste Ilija Srdanović, koji se, nakon što mu je vraćen Instagram nalog, našalio porukom: „Tri mreže ponovo imam ja“. Pokazivanje tri prsta rukom postalo je zaštitni znak koji bilježe sve fotografije sa terena.
Petrovićev filmski titan: Tri susreta sa smrću
S druge strane, Petrovićev film pripada potpuno drugačijem vremenu i tematici. Kroz tri ratne epizode, ostvarenje prati jednog čovjeka koji se iznova suočava sa smrću i teškim moralnim izborima. Scenario su napisali Aleksandar Petrović i Antonije Isaković, prema motivima Isakovićevih djela „Velika deca“ i „Paprat i vatra“.
Glavne uloge tumačili su velikani poput Velimira Bate Živojinovića, Slobodana Perovića, Senke Veletanlić i Voje Mirića, dok je za vrhunsku fotografiju bio zadužen Tomislav Pinter.
„Želio sam da ispričam tri događaja iz života istog junaka, koji je u svakom neposredno uključen, ali ne interveniše“, objašnjavao je svojevremeno Petrović. Iako se radnja odvija tokom Drugog svjetskog rata, režiser je smatrao da film duboko govori i o društvu u kom je nastao, baveći se suštinskim ljudskim dilemama — osudom, oprostom i očuvanjem ljudskosti u trenucima kada je smrt stalno prisutna.
Put do Pule, Karlovih Vara i trke za Oskara
Priznanja za ovo filmsko remek-djelo počela su stizati odmah po premijeri 1965. godine. Na Festivalu u Puli film je trijumfovao osvojivši Veliku zlatnu arenu za najbolji film, Zlatnu arenu za režiju i Zlatnu arenu za glavnu mušku ulogu. Potom je uslijedila i glavna nagrada na prestižnom festivalu u Karlovim Varima.
Kao jugoslovenski predstavnik, film „Tri“ našao se među nominovanim ostvarenjima za najbolji film na stranom jeziku na 39. dodjeli Oskara. Iako je zlatni kipić te godine otišao francuskom filmu „Jedan čovjek i jedna žena“ (Un uomo, una donna) Claudea Leloucha, historijski uspeh ostao je upisan.
Američka distribucija filma počela je 1966. godine, a zvanični podaci bilježe da je „Tri“ ujedno bio i prvi jugoslovenski film prikazan u Sjedinjenim Američkim Državama.
Ugled ovog ostvarenja definitivno je potvrđen 1979. godine, kada je u velikoj anketi Jugoslovenskog filmskog instituta izabran za drugi najbolji film u historiji jugoslovenske kinematografije — odmah iza kultnog ostvarenja „Skupljači perja“, koje je takođe režirao neponovljivi Aleksandar Petrović.