Čitajući novine jednom je muškarcu zapao za oko članak u kome se nalazi definicija aktivizma. „Cilj aktivizma je uključivanje u akcije ostvarivanja ideja i vrijednosti, motivacia ljudi da i sami doprinesu poboljšanju humanih uslova života, razvoju kulture i društva.
Uslov za stvarni aktivizam je postojanje svijesti o potrebi i mogućnosti mijenjanja odnosa u društvu. Novim aktivnostima uvijek predhodi novo mišljenje, čovjek tek u aktivnostima potvrđuje sebe kao čovjeka svoga vremena i čovjeka vremena koje tek dolazi.“ (Rajt Mils)
„Gnjiti ili biti?“ (Mirko Božić)
Pročitavši ove redove osjeti tjeskobu, i kao udar voza koji ga podiže iznad grada u kome živi. Vidje jednu veliku masu ljudi koji hodaju kao zombiji bezidejni i apatični, a na drugoj strani zgradu opštine i u njoj grabežljive ljude (uz izuzetke) koje nije briga za masu zombija.
Ti su opštinari donosili odluke na štetu građana koje su im omogućile da nagomilaju svoje bogatstvo. Sagledavši taj haos, odluči da mora nešto da pokuša. Istražujući problematiku angažovanja običnog pojedinca u svojoj lokalnoj zajednici shvati da postoji statut opštine i u njemu prava građana preko kojih mogu da utiču na rad vrhovnih tijela u svojoj opštini. Otkriva da ima pravo učestvovati u javnoj raspravi pri donošenju budžeta, da može da organizuje udruženje građana, pravo na proteste, angažovanje u mjesnim zajednicama, i sa zaključaka tih sjednica može da odnese prijedloge koji su usvojeni, čelnim ljudima opštine, pravo na peticiju o važnim pitanjima itd.
Ugledavši sa prozora zgrade da je visoka trava oko nje i da niko ne želi da je pokosi iako se tu igraju djeca i može biti zmija, odluči da to lično uradi, bio je aktivan.
Potom je nazvao prijatelja koji ima slična razmišljanja, i on mu reče da je takođe pročitao članak u novinama koji objašnjava šta je to aktivizam, i da je imao isti osjećaj udarca voza i kao nekog buđenja.
Složi se sa njim da nešto pokušaju uraditi u svojoj lokalnoj zajednici. Prvo su napravili grupu na društvenoj mreži pod nazivom udruženje građana opštine u kojoj su živjeli. Reklamirali su je gdje god su mogli, na svojim profiliam i na raznim stranicama.
Nakon određenog vremena pristižu prvi članovi. Šalju poruku podrške i čude se kako to do sada niko nije pokrenuo. Počinje da se diskutuje o važnim pitanjima za grad u kome žive. Od članova pristižu različiti prijedlozi šta bi moglo da se uradi i kako da se usmjeri dalje djelovanje.
Grupa sve više raste po broju članova i prvi uspjeh postižu tako što učestvuju u javnoj raspravi o budžetu opštine koji treba da se usvoji. Pošto se prijedlozi šalju na mail opštine napisano je da članovi grupe udruženje građana daju svoje prijedloge za ono što je u ovome trenutku najneophodnije da se realizuje u opštini.
Od njihovih mnogobrojnih zahtjeva usvojen je samo jedan, koji se tiče zapošljavanja jedne osobe u čijoj porodici ni jedan član nema zaposlenje. Pri tome je ta mlađa osoba fakultetski obrazovana. Takođe je ova porodica dobila i jednokratnu pomoć. Da nije bilo ove grupe ni to nikad ne bi bilo urađeno, razmišljao je muškarac koji je sve pokrenuo. Svi su shvatili da im ovaj jedan pomak pokazuje kako mogu mijenjati stvari.
Prilaze im mnogi intelektualci koji su bili uspavani. Shvataju da su prerasli internet i da moraju preći na viši nivo. A grupa će im i dalje pomagati, da objavljuju obavještenja i akcije koje se preduzimaju. Osnivaju udruženje građana koje je registrovano i sada postoji na mnogo ozbiljnijem nivou. Uspjevaju pronaći prostor u gradu u kome će moći da raspravljaju i da donose planove. Dok prave prijedloge za neke veće stvari uspjevaju da očiste od smeća neke dijelove grada, da pomognu starim ljudima, odlaze u sela koja su u sklopu opštine da čuju mišljenja tih ljudi i njihove probleme. Pritiscima na opštinare uspijevaju da riješe neka njihova pitanja, jer njih niko ranije nije čuo niti je želio da čuje. Jednoj porodici su omogućili vodosnadbijevanje dok su za jednu drugu porodicu koja je živjela u užasnim stambenim uslovima izdejstvovali izgradnju kuće. To udruženje postaje glas naroda.
Saznavši da jednoj izbjegličkoj porodici treba da se ruši kuća zbog bespravne gradnje; da bi neki bogataš tu sebi sagradio vilu, iako ima još mnogo opštinara koji su bespravno sagradili svoje objekte. Organizuju se i na dan rušenja dolaze u velikom broju ispred te kuće i ne dozvoljavaju rušenje. Policija je jako gruba i neke članove hapsi, ali pošto rasprava traje već nekoliko sati dolaze mediji koji na dnevniku prikazuju prilog o rušenju izbjegličke kuće i aktivistima koji to ne dozvoljavaju. Predsjednik države čuvši za taj slučaj naređuje da se oslobode uhapšeni članovi i da se ta porodica ostavi na miru.
Još jednom je njihov aktivizam pobijedio.
Pošto su imali dosta obrazovanih ljudi iskorištavaju prilku da apliciraju za evropske projekte, i uspijevaju da od dobijenog novca naprave zatvoreni bazen, jer opština ni to u stanju nije bila, kao i par vježbališta na otvorenom. Dobivši snagu iz svih ovih malih pobjeda ali ujedno i velikih nastavljaju da pritiskaju opštinsku vlast. Iako ih mnogo odbijaju, ali zbog pritisaka i mnogobrojnosti udruženja, takođe i popuštaju; neki njihovi prijedlozi uvijek ugledaju svijetlost dana.
Obespravljeni im se obraćaju.
Imaju u planu da djeluju u pravcu kulturnih događaja u gradu, kao i na pitanja koja se odnose na njegovo uređenje.
Oni su aktivni. A vi?
Mladen Blagojević diplomirani novinar Tel: 065-344-740
“za konkurs”