OVE GODINE se navršavaju četiri decenije od pojave famoznog Memoranduma Srpske Akademije Nauka i Umetnosti koji je uskovitlao do tada strogo kontrolisani talog jugoslavenskog nasleđa.
“Buđenje pacova” kao društvena metafora
Ovaj nemušti kvazi-dokument poslužio je Miloševiću kao nervni gas kojim će zatrovati etnos i pokrenuti tektoniku raspada jugoslavenske ali i srbijanske zajednice.
Društveni ambijent u kome je bio i jeste moguć takav sunovrat najkraće možemo nasloviti metaforom “Buđenje pacova” koja podrazumeva moralno propadanje zajednice, isplivavanje na površinu najgorih skorojevića podaničkog mentaliteta, društvenu dekadenciju u kojoj će biti podavljena svaka pristojnost i slobodoumnost…
O ovom skrivenom, podrumskom zlu par decenija ranije pisao je veliki jugoslavenski i srpski pisac Borislav Pekić, po čijim je motivima i pod istim naslovom snimljen i čuveni film u režiji “crnotalasnog” Živojina Pavlovića.
U toj dubokoj civilizacijskoj senci pune četiri decenije falsifikovala se istorija i svakodnevnica, samozavaravalo se do neba, izmišljalo do neizdrža…
Vrhunac kontradikcije i teškog oblika političke šizofrenije može se dijagnosticirati i u ustavnom uparivanju strateških ciljeva koji isključuju jedan drugi (Kosovo i EU); isticanju monarhističkih obeležja na zastavi republikanske države, o himni i da ne govorima; podizanju spomenika Kralju Petru na novosadskom Trgu Republike; amnestiranju i proglašavanju kvislinga antifašistima, a oslobodilaca okupatorima; prećutkivanju, sakrivanju i umanjivanju sopstvenih zločina i nepodobština uz pokušaje da se oni, po ruskom receptu, pripišu drugima…
Miloševićev model permanentnog državnog udara
Još jednu konstantu, makar u poslednjih 28 od 40 godina, predstavllja stil vladanja koji je uspostavio Milošević, a danas njegovu verziju 2.0 Vučić razrađuje do krajnjih konsekvenci.
Njega u par reči možemo okarakterisati kao svojevrstan oblik permanentnog državnog udara. Milošević je to radio unutar SFRJ: uličnim rušenjem državnih i partijskih vlasti u Beogradu, Novom Sadu i Podgorici; oduzimanjem suštinske autonomije Vojvodini i Kosovu bez ustavnog koncezusa tokom 1989.; uvođenjem ekonomskih sankcija Sloveniji kao članici federacije krajem 1989.; donošenjem Ustava kojim se u ključnim tačkama dovodi u pitanje lojalnost saveznoj državi 1990.; monetarnim udarom kojim se bez saglasnosti saveznih organa iz primarne emisije centralne banke jednostrano povukao iznos u protivvrednosti od oko 2,5 milijardi nemačkih maraka početkom 1991…
Vučićev sistem
Sistem inkluzije i koegzistencije je srušen i zamenjen sistemom isključenja i dominacije. To podrazumeva i manir da se delikatni društveni problemi “lome preko kolena” i umesto lekovitim dijalogom rešavaju amputacijom ili otimanjem.
Tu dolazimo i do današnje, usavršenije verzije Vođe oličene u svojevrsnom “huliganskom sindromu”, koji dijalog ne percipira kao tačku uvažavanja partnera, mesto dogovora i kompromisa, već kao okršaj u kome protivnika u najmanju ruku treba pobediti, a poželjno ga je dodatno uvrediti i poniziti. Naravno, uvek na bezbednoj distanci, sa tribina.
Svođenjem komunikacije na slepu poslušnost ili surovu odzmadu za neposlušne, otvorila se provalija koja je suštinski razvalila i oštrije nego ikad podelila zajednicu spuštajući društvenu empatiju do tačke smrzavanja.
Ćacilend kao završna faza društvene metastaze
Četrdeset godina se u karakazanu nacionalne istorije krčkao ovaj galimatijas, sa svim u tekstu nabrojanim sastojcima i začinima, da bi se došlo do finalnog destilata čija je jedinica mere nisu gradi ili stepeni alkoholne jačine, nego “ćaci”.
Memorandum SANU je zamenila “Deklaracija o zaštiti nacionalnih i političkih prava i zajedničkoj budućnosti srpskog naroda”, skraćeno – “Srpski svet”.
Neki su mi svojevremeno prigovarali da sam se neumereno zezao kada sam na ovom portalu isticao obrise i sekvence Ćaci kulture kao temelje jednog novog entiteta koji na razvalinama uništenog društva treba da uspostavi Ćacilend, kao finalni oblik društvene metastaze, u terminalnoj fazi.
Kako je nastao Ćacilend
Podsetimo se, sve je počelo je sa šatorskim naseljem sumnjivih njuški, pretorijanskom selendrom kojom je trebalo sprečiti pobunjeni narod da dođe Vučiću pod prozore.
Ćacilend je u jakoj konkurenciji medijskih sluga dobio i svoj javni servis čiji urednik je, iz nekih razloga, opevan kao konjokradica. Jedna od urednica ovog kanala, izvesna Hrkalovićka 2.0, najavljujući u kratkom spotu svoju autorsku emisiju zapretila je – inspirisana “Mrdićevim zakonima” – da će to biti “emisija od koje će drhtati čitav pravosudni sistem (Srbije, op.a.)”.
Glavni urednik svih urednika i njegovi sateliti osnovali su i ćacijevsko udruženje jer nijedno postojeće ih ne smatra novinarima već režimskim propagandistima.
Kao pandan nekadašnjoj SANU vlasti su favorizovale nešto nalik akademiji mladih (novosadskih) lavova koji se kriju pod šifrom CZDS. Ovaj Centar za društveno stabilnost je najeksplicitniji pokazatelj kako režim u Srbiji vidi nevladin, civilni sektor jer je ova opskurna družina registrovana kao NVO. Takođe, vlast je Centru ustupila piratski televizijski kanal, jedinstven po ultimativnoj promociji nabudžene nacionalne istorije i ideologije Ćacilenda.
Paralelni univerzum vlasti
Konačno, pre nekoliko dana predsednik Vlade i Patrijarh postpisali su sporazum o osnivanju novog državnog univerziteta sa ciljem da se, kao u kakvoj večnoj senci civilizacije i u procesu uspostavljanja paralelnog univerzuma, uništi postojeći državni univerzitet i zameni novim, sa šmekom teokratske pravoslavne džamahirije. Ovaj proces Srbiji nije nepoznat, u mnogome podseća na ono što su radili albanski separatisti devedesetih praveći državu u državi.
Konačno, hapšenje šefa prestoničke policije u drugom mandatu, koji je u međuvremenu obavljao i funkciju Vučićevog savetnika za borbu protiv korupcije i organizovanog kriminala, predstavlja upečatljiv primer akuelnog stanju u državnoj instituciji koja treba da štiti građane. Veselin Milić umesto da hapsi kriminalce on ih spaja po kafanama sa Mishelinovom preporukom, da bi ih mirio.
Po toj, neumitnoj logici stvari Ćacilend je kao “osmi putnik” naselio organizam Republike Srbije, dok su i kriminalci-lojalisti postali udarna pesnica Ministarstva Unutrašnjih Poslova. Tome su građani i studenti bezbroj puta svedočili tokom višemesečnih protesta i izbornih dana, sudarajući se sa maskiranim tipova bez identifikacije.
I tu smo negde došli do zatvaranja kruga, a i produkcija BUĐENJA PACOVA 2 je na samom kraju.
Samo još da krunišemo Cara i gotov Sneško Belić.
Index.hr