Tako je danas izmišljeno
oduzimanje teritorije Republike Srpske je dobilo primat nad gladnim,
obespravljenim i napuštenim. “Cijepanje srpske zemlje” je postalo preče od
nepotizma, od uništavanja privrede i ekonomije, od lažnih radnih mjesta i
obespravljenih građana, od kriminala i političke korupcije, od kriminalne
privatizacije, od tajkunizacije i unutrašnje ekonomske destrukcije.
Neko bi
pomislio da se ovo zove otimačina, ali ne. Sve
je to postalo nebitno u odnosu na novu temu za političko naprđivanje. Jer, za Boga
dragoga, neko bi da otima krvlju stečenu srpsku zemlju, pa da takvu odnese iz
Republike Srpske.
Pitanje je
samo gdje? Možda na Djevičanska ostrva kao što su pojedinci odnijeli novac iz
Banke Srpske. Ili na Kipar, omiljenu
destinaciju za trošenje našeg nam predsjednika.
Uglavnom,
cijela ova ujdurma se digla zbog nove odluke Ustavnog suda BiH da odbije
apelaciju Pravobranilaštva RS kao vid žalbe na raniju odluku Suda BiH kojom je
naloženo da se vojna imovina u Han Pijesku uknjiži na BiH.
Na ovakvu
odluku je skočio cijeli politički vrh RS ocijenjujući da je na dijelu otimanje
dijelova Republike Srpske.
Premijerka RS Željka Cvijanović izjavila je da i posljednja odluka
Ustavnog suda BiH u vezi sa knjiženjem vojne imovine potvrđuje da je na djelu otimačina teritorije Republike Srpske.
“Ako
jedna država brani svoj opstanak sudovanjem o praznicima ili otimačinom
teritorije u okviru sopstvenog sistema, onda je ona u većem problemu nego što
to izgleda. Ali, ako se prisjetite da je to država u kojoj kamenujete stranog
državnika i umalo da ga ubijete, a njeno pravosuđe se ne počeše ni iza uva, jer
je pod političkim uticajem, onda sve drugo i nije za čuđenje”, ocijenila
je Cvijanovićeva.
Čak je i predsjednik Srpske demokratske stranke
Vukota Govedarica, slijedio premijerkin primjer, pa je rekao da odluka
Ustavnog suda BiH predstavlja otimanje
teritorije Republike Srpske, te posljedicu ranijih odluka.
Koliko
ovakve priče nemaju dodira sa realnošću govori politički analitičar Almir Terzić, koji navodi da su izjave o tome
kako se uknjižbom perspektivne vojne imovine na BiH otima teritorija entiteta,
u najmanju ruku, sulude.
„Niko
niti kome šta otima niti preraspoređuje teritorijalno. Još davno je Memorijalni
centar Srebrenica – Potočari upisan kao vlasništvo BiH i tamo je gdje je i bio.
Više od 20 lokacija perspektivne vojne imovine u FBiH je upisano kao vlasništvo
BiH. I FBiH niti je smanjena, niti joj je šta oduzeto, pa neće ni RS-u. I na
koncu Brčko je uspostavljeno kao distrikt i veoma dobro funkcioniše, a nije
otet od bilo koga, samo je distrikt BiH. Ubi nas priča o tome kako neko nekome
nešto otima. Jedina otimačina koja se dešava je katastrofalna privatizacija i
nezakonito trošenje budžetskih sredstava, kriminal, korupcija. E, tu se otima
od RS-a, od FBiH, od BiH, od naroda i građana, od ljudi“, navodi Terzić.
Da su
političari opet pretjerali i u svom stilu izašli pred građane najbolje govore
riječi vršioca dužnosti pravobranioca
BiH Mlađena Mandića. On je istakao
da treba razlikovati teritoriju države ili entiteta od vlasništva,
pojašnjavajući da je teritorija različita pravna kategorija od vlasništva.
“U
jednoj teritoriji može postojati privatna, državna imovina i susvojina. Dakle
to su vrste imovine”, pojasnio je Mandić.
On je
naveo primjer objekta Agencije za istrage i zaštitu u Istočnom Sarajevu, koji
je uknjižen na BiH, a na teritoriji je Republike Srpske, kao i državni zatvor
koji na području opštine Istočna Ilidža zauzima nekoliko hiljada hektara
uknjiženih na organ BiH, odnosno Ministarstvo pravde BiH.
Na
kraju, zar je uopšte i bitno šta je odlučio Ustvni sud BiH i zar je uopšte
potrebno to podizati na toliki nivo, kad se ni ova odluka pravosudnog organa čije presude u BiH nikoga ne obavezuju neće provesti.