Ji Seong-ho (32), koji je nedavno prebjegao iz Sjeverne Koreje, i sam invalid, tvrdi da se invalidi smatraju “mrljom” u sjevjernokorejskom društvu i predstavljaju veliko poniženje za režim velikog vođe.
Seong-ho, koji piše knjigu o sistematskom zlostavljaju onesposobljenih lica, tvrdi da čak i bebe koje se rode sa nekim deformitetom osoblje bolnice odmah odnosi i niko ih nikada više ne vidi. Djeca sa deformitetima koje se rode kod kuće bivaju ostavljena na milost i nemilost.
“Osnovni moto režima je: ‘ U našem društvu nema invalida niti duševno oboljelih. Kod nas su svi jednaki i žive dobro.” Sve dok traje ta vrsta propagande, invalidima će se dešavati strašne stvari”, kaže Seong-ho.
On kaže da su mu još dvojica dezertera iz Sjeverne Koreje potvrdila da u nepristupačnim planinskim predjelima provincije Rjangang postoji selo gdje šalju patuljaste ljude, tj. one sa dvarfizmom.
“Tim ljudima je zabranjeno da napuste to selo i u potpunosti su prepušteni sami sebi, bez ikakve pomoći”, kaže on i dodaje: “Kada ih jednom pošalju u selo, muškarce kastriraju kako se više ne bi rađala djeca sa dvarfizmom. Pitanje je ima li još iko u tom selu”, kaže on.
Komisija Ujedinjenih nacija je u februaru ove godine saopštila da je čula glasine o medicinskim eksperimentima koji se izvode u “bolnicama zatvorenog tipa, a eksperimenti se izvode na osobama sa deformitetima”.
U jednoj zasebnoj studiji, urađenoj prošle godine, čak 40 odsto onih koji su pobjegli od režima tvrde da djecu sa deformitetima ubijaju, dok invalide zatvaraju i ostavljaju da umru.
Jedan od svjedoka ove studije tvrdi da postoji bolnica gdje šalju invalide “na medicinska istraživanja”, a na njima se navodno testira i “biološko i hemijsko naoružanje”.
“Režim sve to, navodno, radi legalno. Prvo porodici ponude da ‘otkupe’ dijete sa deformitetom i obećaju da će se brinuti o njemu”, kaže Im Čeon Jong, jedan od upoznatih sa praksom, koji dodaje:
“Ako roditelji odbiju da predaju dijete, oni počinju da im prijete. Ta djeca se kasnije koriste za razne eksperimente. Međutim, tu ne drže samo djecu, već i odrasle invalide”, kaže on.
Ji Seong-ho tvrdi da je situacija u kojoj se nalaze invalidi kritična:
“Realnost je jeziva za ove ljude”, kaže on i dodaje: “Ti ljudi nisu imali pravo na porcije hrane tokom velike gladi devedesetih godina, a sve samo zato jer nisu bili u stanju da rade, dakle nisu bili produktivni članovi društva. Mislim da je tada skoro 80 odsto invalida umrlo od gladi”, kaže Ji Seong-ho.
On dodaje da ni bebe nisu pošteđene i da ih se “nemilosrdno rješavaju”:
“U blizini moje kuće rođena je beba sa deformitetom noge. Umrla je kada je imala svega godinu dana, a sve samo zato što se niko nije brinuo o njoj”, kaže Ji Seong-ho.
Ji Seong-ho kaže da je tek 2006. godine uspio da prebjegne u Južnu Koreju, jer su ga, kao invalida, čekali teški dani da je ostao u Sjevernoj Koreji. Kasnije su uspjeli da majka i brat, a zatim i otac, prebjegnu.
“Oni smatraju da ljudi poput mene treba da umru. Ja, opet, mislim da nisu u pravu”, kaže na kraju Ji Seong-ho.