Dana 7. maja, 2000. god., polaganjem zakletve na svečanosti u Kremlju, Vladimir Putin zvanično preuzeo funkciju predsjednika Ruske Federacije.
Izabran je 26. marta 2000, nakon što je Boris Jeljcin 31. decembra 1999. podnio ostavku, a Putin kao tadašnji premijer postao vršilac dužnosti predsjednika.
Njegova vladavina danas traje praktično više od četvrt vijeka: predsjednik je bio od 2000. do 2008, zatim premijer od 2008. do 2012, a od 2012. ponovo predsjednik. Formalno je imao prekid u predsjedničkoj funkciji, kada je predsjednik bio Dmitrij Medvedev, ali je politička moć ostala vezana za Putina.
Putinov dolazak na vlast bio je vezan za obećanje obnove „reda“ poslije haotičnih devedesetih: raspada sovjetskog sistema, ekonomske krize, oligarhijske privatizacije, slabe države i ratova u Čečeniji. U prvim godinama gradio je sliku čovjeka koji vraća državu, disciplinuje oligarhe, centralizuje vlast i vraća Rusiji osjećaj izgubljene imperijalne snage.
Ali cijena te „stabilnosti“ bila je sistematska demontaža demokratskog prostora. Tokom godina, nezavisni mediji su potisnuti ili ugašeni, opozicija marginalizovana, izbori pretvoreni u kontrolisani ritual, a sudstvo, parlament i bezbjednosni aparat podređeni Kremlju. Freedom House danas Rusiju opisuje kao autoritarni sistem u kojem je moć koncentrisana u Putinovim rukama, uz kontrolisane medije, poslušne institucije i potiskivanje stvarne opozicije.
Jedna od ključnih tačaka bila je 2020. godina, kada su ustavne promjene omogućile Putinu da „resetuje“ prethodne mandate i potencijalno ostane na vlasti do 2036. godine. Time je njegov sistem prestao biti samo duga vladavina jednog političara, a postao projekat vlasti bez jasnog kraja.
Putinova era može se grubo podijeliti u nekoliko faza: prvo konsolidacija države i obračun s oligarsima; zatim kontrola medija i institucija; potom obnova imperijalne spoljne politike; a od 2014. i naročito od invazije na Ukrajinu 2022, otvoreni ratni autoritarizam. Human Rights Watch navodi da su ruske vlasti, kako je rat u Ukrajini ulazio u treću godinu, dodatno pojačale represiju nad civilnim društvom, kritičarima rata i nezavisnim glasovima.
U simboličkom smislu, Putin je 2000. došao kao obećanje stabilnosti poslije raspada. Danas, 26 godina kasnije, njegova vlast počiva na sasvim drugačijoj logici: na strahu, ratu, propagandi, represiji i ideji da Rusija mora biti tvrđava opkoljena neprijateljima.