Indoevropski prajezik (praindoevropski) je hipotetički
zajednički predak svih indoevropskih jezika. Postojanje takvog jezika generalno
je prihvaćeno od lingvista, iako se vodi debata oko mnogo specifičnih detalja.
Kako nikada nije zapisan, ne postoje direktni dokazi
njegovog postojanja. Svi glasovi i reči rekonstruirani su upotrebom
komparativne metode. Zvezdica (asterisk) koristi se kao oznaka rekonstruisanih
reči, kao što su *wódr “voda”, *k`won “pas” ili *tréyes
“tri”. Mnoge reči u savremenim indoevropskim jezicima potiču iz
takvih “prareči”.
Svi indoevropski jezici su flektivni jezici (iako su mnogi,
kao engleski jezik, izgubili većinu fleksije). Pomoću komparativne metode, vrlo
je verovatno da je bar poslednji stadijum indoevropskog prajezika bio flektivan
jezik, koji se više koristio sufiksima nego prefiksima.
Međutim, pomoću unutrašnje rekonstrukcije i morfološke
analize rekonstruisanog, nedavno je pokazano da je vrlo verovatno da je davnija
faza indoevropskog prajezika mogla biti jezik s fleksijom korena reči, kao
semitski prajezik.
Indoevropski prajezik verovatno se govorio od 6000. pne. do
3000. pne., a verovatno se dezintegrisao između 3500. i 2500. pne.
Baltoslavenski jezik izdvojio se oko 1500. pne., a praslavenski oko 500. pne.
Pretpostavlja se da oko 450 jezika vuče koren iz praindoevropskog, a među njima
su slovenski, romanski i hindu jezici.
Kako bi iskoristio nova saznanja o praindoevropskom,
lingvista Andru Bird sa Univerziteta u Kentakiju zvučno je rekonstruisao
“Priču o ovci i konjima”. Evo kako to zvuči:
:
PREVOD PRIČE:
“Ovca bez vune ugledala je konje. Jedan od njih vukao
je zapregu, drugi je nosio veliki tovar, a treći čoveka. Ovca tada reče
konjima: ‘Srce me boli kada vidim čoveka da jaše konja”. Konj joj
odgovori: “Slušaj, ovco, srca nas bole kada vidimo ovo – ćovek, gospodar,
od tvoje vune sebi pravi topl odoru, a ovca ostane bez vune.’ Čuvši to, ovca
pobeže u ravnicu.”.