Biografi i kritičari Ive Andrića do sada su posvećivali malo pažnje temi društvenog angažmana velikog pisca, ili su je sasvim zaobilazili. Knjiga Ratka Pekovića i Slobodana Kljakića “Angažovani Andrić, 1944-1954”, u izdanju “Službenog glasnika” trebalo bi da osvjetli život i djelo srpskog nobelovca i iz tog ugla.
U vremenu omeđenom godinama 1944. i 1954, Andrić je ulagao veliku energiju i savjesno ispunjavao dužnosti člana uprave Udruženja književnika Srbije, predsjednika Saveza književnika Jugoslavije, narodnog poslanika, potpredsjednika Društva za kulturnu saradnju Jugoslavija – SSSR, člana upravnog odbora Društva za kulturnu saradnju Jugoslavija – Francuska, Savezne komisije za upis narodnog zajma, Komiteta intelektualaca za odbranu mira, Odbora za inostrane poslove, Umjetničkog saveta za kinematografiju, Nacionalne komisije FNRJ za UNESKO…
Posebnu dragocjenost ovog istraživanja predstavlja i otkriće brojnih Andrićevih tekstova do sada nepoznatih javnosti – bilježaka, skica, zapisa, govora, referata, predavanja, diskusija…
Sami naslovi početnih poglavlja ove istraživačke knjige dočaravaju koliko je tema zanimljiva: “Mason i saradnik filozofskog društva”, “Pod okupacijom”, “Nedoumice oko ravnogorstva”, “Antinedićevac od prvog dana”, “Privrženost ideji jugoslovenstva”, “Od čega je nastala Na Drini ćuprija”…
U poglavlju “Nedoumice oko ravnogorstva”, autori navode tekst o Andriću iz pera Koste St. Pavlovića, poznatog pripadnika poratne jugoslovenske političke emigracije iz Londona, koji je objavio 1977. godine:
“Njegova je povučenost bila, po pričanju nekih zajedničkih prijatelja, samo prividna, jer se bio prilično upleo u pokret otpora, i to na strani generala Dragoljuba Mihailovića, kao što, uostalom, i priliči nekadašnjem istaknutom učesniku u radu revolucionarne narodne omladine. Iako ovo tvrđenje ne mogu da potkrepim nikakvim dokazima, moram da verujem prijateljima koji su to tvrdili.”
Zatim u poglavlju “Antinedićevac od prvog dana” čitamo:
Zasada, naizgled pomalo paradoksalno takav dokument o Andrićevim izvesnim doticajima sa ravnogorstvom nalazimo u njegovom partijskom dosijeu iz Kartoteke CK SKJ, što znači da to nije bila nepoznanica za neke ugledne i uticajne predstavnike nove vlasti posle 1944. godine, a verovatno ni za njene represivne organe, oličene u Knoju i Ozni.
Riječ je o nekoj vrsti karakteristike, koju su tri mjeseca pošto je Andrić primljen u redove Saveza komunista Jugoslavije 13. decembra 1954. godine, potpisali njegovi prijatelji, književnici Marko Ristić i Aleksandar Vučo. U tom do sada javnosti malo poznatom dokumentu, ova dvojica pisaca navode sljedeće:
“Antinedićevac od prvog dana, Andrić je s odobravanjem i divljenjem primio prve vesti o ustanku u Srbiji, i pobijao je tvrđenje nedićevaca, kapitulanata, i kukavica, da je taj ustanak ‘preuranjen’. Iskren rodoljub, čovek koji je u toku Prvog svetskog rata ležao tri godine u austriskim zatvorima, Andrić je verovao da su tzv. nacionalističke snage one koje se nalaze na čelu oružanog ustanka, ali ne ostajući slep pred činjenicama, on postepeno uviđa da su te snage, sa Dražom Mihailovićem, izdajničke, i pošteno revidira izvesne svoje zablude i iluzije. Posle jedne iskrene moralno-političke krize, Andrić se u trenutku oslobođenja našao spreman da obnovi i napretku svoje domovine lojalno pomogne…
DIPLOMATSKA VEŠTINA
Andrićev angažman autori su sagledali iz šireg političkog, ideološkog, kulturnog i sociološkog ugla, kroz prizmu burnih zbivanja na jugoslovenskom književnom i kulturnom poprištu tokom prve poratne decenije. Kao jedan od rijetkih takozvanih građanskih pisaca voljno integrisanih u izgradnju novog poretka, za sobom je ostavio duboke, veoma osobene tragove društvenog angažmana, u kojima se prepoznaju i niti vrhunski odnegovane diplomatske veštine.
VELIKA DJELA
Autori su se bavili jednim od najplodnijih perioda Andrićevog literarnog stvaralaštva. U toj deceniji objavio je djela napisana tokom Drugog svjetskog rata, između 1941. i 1945. godine, uključujući i ona najznamenitija, “Travničku hroniku” i “Na Drini ćupriju”, novelu “Zeko” i “Prokletu avliju”, za koju je ispise i verzije počeo da bilježi i prije 1941. godine.