Na primjer „Hoćemo bolje obrazovanje za muslimane u Briselu“, „Zabranite hrišćanima da slikaju Muhameda jer nas to vrijeđa“, „Zabranite ženama da nose kratke haljine“. Niste, oni ne traže ni da se dogovore kvote o raspodjeli izbjeglica.
Ukratko, oni ne pregovaraju, njih ne zanima evropski sistem vrijednosti. Ne pokušavaju da mu se prilagode, niti da njega prilagode sebi. Gadi im se i svaka pojava koja asocira na Zapad. Iz protesta prema zapadnim vrijednostima organizuju terorističke napade i u hotelima u kojima zapadnjaci odsjedaju u „muslimanskim“ državama.
Kada neko uzme eksploziv, opasa se, i podigne u vazduh zajedno sa još nekolicinom nevinih žrtava, on to ne čini zbog novca, zbog statusa, luksuza, komfora, ugleda, njemu to više ništa ne znači jer on više neće imati život kroz koji bi uživao u svemu tome. On to radi, zbog ideje, ideala. I zamisli da će taj njegov potez promjeniti tok civilizacije. Kako je institucionalna Evropa navikla da vodi pregovore, i da se o svemu odlučuje na maratonskim sastancima, ona nema odgovor na ovakve, „nepregovaračke poteze“ ekstremista.
Niko joj ne šalje aplikacije sa idejom kada će i zašto da podigne aerodrom u vazduh. Nema ideju ni intelektualna Evropa kako riješiti ovaj problem, a ne urušiti osnovne ideje i Francuske revolucije i Evropske unije. Jedan od onih koji su najdalje otišli u prepoznavanju situacije je kontroverzni francuski pisac Mišel Uelbek u svojoj knjizi „Pokoravanje“. On u toj knjizi tvrdi da muslimanski ekstremisti, ali i oni koji opravdavaju i podržavaju ovakve postupke imaju ideju za koju se bore. Ideju takve jačine imala je Evropa za vrijeme Prvog svjetskog rata.
Danas je jedna od ključnih ideja Evrope kapitalizam, konzumerizam, lagodan život. Ništa što bi asociralo na Evropu iz vremena Prvog svjetskog rata. Nasuprot ekstremistima, koji ubijaju i pale u ime Allaha i vjere, Evropa ne vjeruje ni Crkvi ni Bogu. To pokazuju procenti vjernika koji posjećuju crkve, ali i onih koji se izjašnjavaju ateisti. Kada je Samuel Hantigton ‘90-tih objavio svoju tezu „Sukob civilizacija“, i kada je kazao da u svijetu neće biti sukobljene idelogije, već pripadnosti civilizacijama, nija naišao na podršku.
Tada je Hantington najavio sukov zapada i islama. Osudjivan je zbog narušavanja ideje multikulturalizima. Ipak, nakon 11. septembra ta teza dobila veliku podršku. Danas, živi u praksi. Pitanje je samo šta Hantigtonov „Zapadni svijet“, ima da suprostavi „Islamskom svijetu“. Ideja ujedinjenja „Zapadnog svijeta“ sa „Pravoslavnim svijetom“ postoji, ali samo u crkvenim krugovima. Tome svjedoči i istorijski susret ruskog patrijajrha Kirila i papa Franje na Kubi. Suštinski, „zapad“ i „pravoslavlje“ su na standardnoj „ratnoj“ poziciji, što se ogleda kroz odnos Rusije i EU.
U nedostatku ideja jedina provodiva ideologija koja opstaje je ona desničarska. Ideja da se ekstremnom radikalizmu ne može stati u kraj lijepim riječima o evropskim vrijednostima, već kontrolom svih muslimana u Evropi. To samo po sebi dovodi do kršenja ljudskih prava i urušavanja Evropskih vrijednosti. Tako već počinju da se ponašaju evropske države poput Mađarske, ili parlamentarne grupe ekstremne desnice u parlamentima Evrope, Francuske, Slovačke itd. čime je označen početak kraja Evropske zajednice kao takve.