Nekoliko godina glavna tema u Republici Srpskoj jeste pitanje bosanskog jezika i njegovog izučavanja u sredinama koje su većinski naseljene bošnjačkom povratničkom populacijom. Da stvar bude zanimljivija, jeste činjenica da su se u džačke knjižice prije ove “zabrane” sasvim normalno upisivale ocjene iz predmet “Bosanski jezik i književnost”.
Onda u jeku frke oko jezika u Članu 7. Ustava Republike Srpske stavlja formulacija : “Službeni jezici Republike Srpske su: jezik srpskog naroda, jezik bošnjačkog naroda i jezik hrvatskog naroda. Službena pisma su ćirilica i latinica.”, a sve u cilju negiranja bosanskog jezika.
Uvodni dio Ustava kaže: “Poštujući volju svojih konstitutivnih naroda i građana da obrazuju i očuvaju Republiku Srpsku i da ustavno uređenje Republike utemelje na poštovanju ljudskog dostojanstva, slobode i jednakosti, nacionalnoj ravnopravnosti, demokratskim institucijama, vladavini prava, socijalnoj pravdi, pluralističkom društvu, garantovanju i zaštiti ljudskih sloboda i prava kao i prava manjinskih grupa u skladu sa međunarodnim standardima, zabrani diskriminacije i uvažavanju pravila tržišne ekonomije…”
Vođeni praksom za nagiranje bosanskog jezika i opravdanje da takav jezik ne postoji u članu 7. Ustava i da se Bošnjacima ne zabranjuje da korste “jezik bošnjačkog naroda”, izgleda da je sam Ustav protjerao i srpski jezik iz Republike Srpske, a umjesto njega doveo neki novi “jezik srpskog naroda”.
Nikada i nikome u historiji se nije desilo da dobrovoljno i bez prisile sopstvenim ustavom protjera sopstveni jezik i to još bez pobune onih koji tim jezikom govore. Izgleda Srbi nisu još prebrodili one dječije bolesti na koje ih upozorava Arčibald Rajs riječima: “Čujte Srbi! Čuvajte se sebe”.