Međutim, smatrajući da je stari deo groblja „atraktivniji” za sahranjivanje, pojedinci su našli način da reše problem nedostatka grobnih mesta na svoj način, prenosi Derventacafe.com
Naime, pravoslavni vernici koji dolaze na ovo groblje mogu da vide znatan broj odbačenih kamenih krstova naslonjenih na stoljetne hrastove.
Niko se na njih ne obazire baš mnogo jer su to krstovi ljudi koji su sahranjeni pre sto i više godina i njihovi potomci su odavno u „večnim lovištima”, kako su indijanci nazivali svoje predstave o raju.
Sa druge strane, individualizam koji gospodari polako i našim prostorima potire svaki osećaj opšte brige za zajedničko. Sve to ne bi bio strašno da rušenje starih krstova ne predstavlja kulturni i verski genocid.
„Viđu vraga”, ali taj genocid ne dolazi sa strane, već od pripadnika pravoslavne vere i srpske nacionalnosti. Ratna pustošenja i razaranja nisu uništila naša groblja i krstače koliko je iskopano, polomljeno i bačeno u poslednjih mirnodopskih pet godina.
Ovaj kulturni i istorijski genocid se odvija u fazama. Prva faza-prelazak krstače sa grobnog mesta do najbližeg hrasta. Zatim, na lokaciji se izleva betonski okvir i: pojeo vuk magarca!
O groblju niko ne brine pa tako niko i ne odgovara. Postavlja se pitanje: kakav to um može iskopati krst star 120 godina, ispisan ćirilicom „ovde počiva rab Božiji Stojan- rođen 1842 g. preselio se u večnost 1896. bio poklonik Groba Gospodnjeg; i isti baciti u stranu?
Takvih krstova nema mnogo i njihovo zatiranje neće trajati duže od jedne decenije. Poznato je i od ranije da su Srbi sa porušenih manastirišta i crkvišta odnosili kamen i zidali štale. Oni su bar nešto korisno zidali od tog kamenja, naša generacija baca krstove u smeće.