Aleksandar Zverev konačno je dočekao trenutak koji mu je godinama izmicao — osvojio je prvi Grand Slam u karijeri.
Njemački teniser je u finalu Roland Garrosa savladao Italijana Flavija Cobollija nakon velike borbe u pet setova: 6-1, 4-6, 6-4, 6-7, 6-1. Meč je trajao četiri sata i 19 minuta, a za Zvereva je ova pobjeda imala posebno emotivnu težinu.
Iza njega su već bili olimpijsko zlato, titule na najvećim ATP turnirima i nekoliko Grand Slam finala, ali mu je najvažniji trofej dugo izmicao. Nakon ovog trijumfa više se ne može govoriti o njemu kao o jednom od najboljih tenisera koji nikada nisu osvojili Grand Slam.
Zverev je ovom pobjedom postao i prvi njemački teniser nakon Borisa Beckera 1996. godine koji je osvojio Grand Slam titulu.
Ali njegova priča nije samo sportska.
Ono što mnogi ljubitelji tenisa možda ne znaju jeste da Zverev od djetinjstva živi s dijabetesom tipa 1, autoimunom bolešću zbog koje mora stalno pratiti nivo šećera u krvi i koristiti insulin.
Dijagnozu je dobio kada je imao samo četiri godine. Godinama je, kako je sam govorio, pokušavao da to sakrije, plašeći se da će ga protivnici ili javnost doživjeti kao slabijeg. U profesionalnom sportu, posebno u tenisu, gdje mečevi traju satima, a fizički i psihički napor je ogroman, život s dijabetesom znači da se paralelno vodi još jedna tiha borba.
Zverev tokom mečeva mora kontrolisati šećer u krvi, a ponekad i primiti insulin. Javnost je o tome više saznala nakon situacije na Roland Garrosu 2023. godine, kada je imao problema s pravilima oko davanja insulina tokom meča. Nakon toga su organizatori pojasnili proceduru i omogućili mu potrebnu medicinsku njegu tokom takmičenja.
Dijabetes tipa 1 razlikuje se od mnogo češćeg dijabetesa tipa 2. Kod tipa 1 imuni sistem greškom napada ćelije gušterače koje proizvode insulin. Bez insulina tijelo ne može pravilno regulisati nivo šećera u krvi, pa osobe s ovom dijagnozom moraju svakodnevno pratiti stanje i primati terapiju.
Zverev je 2022. godine javno progovorio o svojoj bolesti i osnovao Alexander Zverev Foundation, fondaciju koja pomaže djeci s dijabetesom, posebno u zemljama u kojima je pristup insulinu i potrebnoj medicinskoj opremi otežan.
Njegova pobjeda u Parizu zato ima i šire značenje. Ona nije samo kraj jedne sportske potrage za Grand Slam titulom, nego i snažna poruka djeci i mladima koji žive s hroničnim bolestima: dijagnoza jeste dio života, ali ne mora biti granica onoga što čovjek može postići.
Zverev je godinama pokušavao osvojiti najveći trofej. U Parizu je konačno uspio — noseći sa sobom ne samo reket, nego i priču o upornosti, disciplini i životu s bolešću koju mnogi ne vide.