Zemlju ispod uspavanog gradića Sentrejlije “vatra
proždire” od 1962. Godine
“Ovo je svet gde nijedan čovek ne može da živi. Toplije
je od Merkura, atmosfera je otrovnija od Saturnove. U srcu požara temperatura
prelazi 500 stepeni celzijusa. Smrtonosni oblaci ugljen monoksid i drugih
gasova preplavili su stenovite komore”. Tako pisac Dejvid Dekok opisuje
požar koji već decenijama gori ispod danas napuštenog grada Sentrejlije u SAD.
Sve je počelo u te kobne 1962. godine kada su gradske vlasti
raspravljale o rešavanju ilegalnih deponija. Zbog čak osam takvih donesena je
odluka da će ispuniti dvadesetak metara duboku rupu koja je ostala posle jednog
zatvorenog rudnika i koristiti je kao gradski otpad.
Obližnji komunalni inspektor upozorio je gradske vlasti da
postoji nekoliko šupljina u toj rupi koje su verovatno nastale zbog ranijih
iskopavanja uglja. Džordž Segaritus rekao je da će morati prvo da srede rupu pa
da je tek onda koriste kao deponiju.
Njegova upozorenja nisu pala na plodno tlo i gradske vlasti
odlučile su da spale velike količine smeća na deponiji kako bi se napravilo
mesta za drugi otpad. Određen je bio dan i vreme kada će spaliti đubre i
dovedena je ekipa lokalnog dobrovoljnog vatrogasnog društva koja će ugasiti
vatru iste večeri.
27. maja 1962. godine upaljen je sudbonosni plamen, a
kasnije uveče vatrogasci su ugasili sve vidljive plamenove. Samo dva dana
kasnije plamenovi su se opet razbuktali i ponovo su ugašeni. Nekoliko dana
kasnije otkrivena je šupljina široka gotovo pet metara koja je povezivala
deponiju sa obližnjim rudarskim oknima.
Nakon što se širio dim i nesnosni smrad sa otpada dovedeni
su buldožeri kako bi ugasili vatru, ali ni taj pokušaj nije uspeo. Dim i
otrovni gasovi nastavili su da se šire po napuštenim rudarskim tunelima ispod
čitavog grada i uskoro su čak i aktivni rudnici zatvoreni. Nivo ugljenik
monoksida u podzemlju je došao do smrtonosno visokog nivoa.
Ostaci ugljenika po napuštenim oknima su jedan po jedan
počinjali da gore i gradske vlasti su već počele da paniče. Zaposlili su kopače
koji su teškim mašinama trebali da unište vatru. Nekoliko mjeseci i nekoliko
desetina hiljade tona iskopane zemlje kasnije, projekat je zaustavljen zbog
nedostatka novca.
Došla je zima 1963. godine i neuobičajeno niske temperature
zaustavile su i neke nove pokušaje gašenja vatre. Ti novi pokušaji nisu uspeli
da zaustave širenje vatre, a u martu 1963. godine otkriveno je da se vatra
proširila barem 200 metara od deponije.
Zbog nedostatka novca, svi projekti su zaustavljeni, a
otrovni gasovi su nastavili da izlaze u atmosferu i da truju više od stanovnike
Sentrejlije.
Tek 1979. godine ljudi su postali svesni problema podzemne
vatre kada je vlasnik benzinske pumpe izmerio temepraturu od 77 stepeni u
rezervoatu goriva. Dve godine kasnije, dvanaestogodišnjak je upao u rupu duboku
oko 45 metara koja se naglo otvorila pod njegovim nogama u dvorištu porodične
kuće. Tod Domboski imao je sreće zato što je uspeo da uhvati za koren stabla, a
brat je uspeo da ga spasi.
Američke savezne vlasti su 1984. godine odobrile isplatu 40
miliona dolara za troškove preseljenja stotina žitelja Sentrejlije, ali
nekoliko porodica je odbilo preseljenja. Nakon godina suđenja i žalbi, u
Sentrejliji je ostalo još sedam osoba koje su dobile dopuštenje da do smrti
žive tamo.
U godinama nakon razbuktavanja prvog plamena, vatre ispod
Sentrejlije proširile su se kilometrima po napuštenim rudnicima.
O Sentrejliji napisane su brojne knjige i dokumentarci, a
pretpostavlja se da je Sentrejlija bila inspiracija za video igru i istoimeni
film “Silent Hill”.