Bojan Z sextet čine: Bojan Zulfikarpašić – klavir, Julien Lourau – saksofoni, Nenad Gajin – gitara, Martijn Vink – bubanj, Thomas Bramerie – kontrabas i Teodosi Spasov – kaval.
Bojan Zulfikarpašić je rođen u Beogradu, a od 1988. godine živi i radi u Parizu, gdje je vrlo brzo postao jedno od najznačajnijih imena francuske jazz scene.
Bojan je počeo da svira klavir sa samo 5 godina, a sa 20 godina dobija nagradu najboljeg mladog jazz muzičara bivše Jugoslavije. Poslije završene srednje muzičke škole dobija stipendiju i odlazi na školovanje u Mičigen, SAD, poslije čega se vraća u Srbiju na služenje vojnog roka, gdje svira u vojnom orkestru i otkriva bogatu tradiciju muzike Balkana.
Prelomni momenat u njegovoj karijeri se desio 1990. godine kada je zamijenio pijanistu kvarteta Marka Burnofosea. Tada dobija nagradu za najboljeg solistu na takmičenju Concours de la Défense.
Zulfikarpašić započinje značajnu saradnju sa kućom Label Bleu 1993. godine, i izdaje debi album Bojan Z Quartet, koji je sniman u Njujorku, a 1995. album Yopla!
Nekoliko godina kasnije, 1999. izdaje izuzetno uspješan multi-etnički projekat Koreni, gdje poziva osam muzičara iz različitih zemalja, među kojima su alžirski perkusionista Karim Zaid, poznati makedonski gitarista Vlatko Stefanovski kao i neke prijatelje iz Beograda – basistu Predraga Revišina i Vojina Draškocija.
Jedno od njegovih najvažnijih izdanja je album Solobsession iz 2001. koji je pokupio brojne međunarodne nagrade i priznanja.
Kao solista, ali i sa različitim bendovima, Bojan Z je svirao na najvećim svjetskim jazz festivalima, kao sto su: Montreal, North Sea Jazz, Paris Jazz Festival, Copenhagen Jazz Festival, Jazz in Marciac, La Roque d'Anthéron i tako dalje. Svirao je i u najvećim svjetskim dvoranama kao što su Palau de la Musica u Barseloni ili Konzerthaus u Beču.
Francuska vlada je 2002. godine dodijelila Bojanu Zulfikarpašiću titulu Viteza reda umjetnosti i književnosti, a te iste godine dobija nagradu Django Reinhardt za Muzičara godine, koju mu dodjeljuje Francuska Jazz Akademija.
Njegov peti album za Label Bleu, i prvi u trio formatu – Transpacifik, sniman 2003. u Njujorku, označava početak saradnje sa američkim muzičarima, kao što su basista Scott Colley i Njujorški jazz bubnjar Nasheet Waits.
Slijedi Evropska jazz nagrada ( Hans Koller Prize) 2005. godine, koju dobija za najboljeg evropskog jazz umjetnika.
Njegov album Xenophonia dobio je nagradu Les victoires du jazz 2007 za najbolji album godine.
Bojanov posljednji projekat “Tetraband” sa bruklinškim trombonistom Josh Rosemanom, londonskim bubnjarom Seb Rochfordom i basistom Ruth Gollerom objavljen je za Universal Jazz France u oktobru 2009.
Godina 2012. bila je posebno usjpešna za Bojana Zulfikarpašića, budući da je za svoj album Soul Shelter dobio najprestižniju nagradu u Francuskoj iz oblasti jazz/a, Victoires du jazz, kao i zvanje najboljeg jazz muzičara.