Njemačka danas, četvrt vijeka od ujedinjenja, vlada EU, a aktuelna finansijska kriza u kojoj moćna njemačka privreda stoji bolje od ostalih evropskih ekonomija, samo još više učvršćuje položaj Berlina na evropskom kontinentu i šire, kažu analitičari. Kritičari podsjećaju da je bivši britanski premijer Margaret Tačer u danima rušenja zida i godinu dana kasnije, kada je došlo do ujedinjenja države, izražavala bojazan od prevelike njemačke moći u Evropi.
Nijemci, koji će ovaj vikend provesti u znaku sjećanja na “zid”, uz brojne manifestacije i skupove sa kancelarom Angelom Merkel i gostima iz zemlje i svijeta, imaju danas čemu da se raduju – u zemlji stabilne demokratije, koja se prostire od Alpa do Baltika i dalje, uprkos svjetskoj finansijskoj i privrednoj krizi i sve većem siromaštvu, vlada atmosfera blagostanja, socijalne stabilnosti, privrednog uspjeha.
Njemački ekonomisti povlače pozitivnni bilans u četvrt vijeka zajedništva i kažu da su, poslije pada Berlinskog zida, životni standrd i privredni razvoj bivšeg DDR toliko uznapredovali da se može govoriti o drugom privrednom čudu i da je gigantski preobražaj bankrotirane planske privrede nekadašnjeg DDR u jednu konkurentnu, socijalnu tržišnu privredu, impresivna priča o uspjehu.
Njemačka je od pada Berlinskog zida i ujedinjenja do danas postala centar moći i odlučivanja EU, zemlja u kojoj mnogi građani EU i traže i nalaze uhljebljenje, zemlja u kojoj mnogi strani studenti, uz socijalno podnošljive cijene studija, dobijaju svoje mjesto, u kojoj se jedan Nijemac, turskog porjekla nalazi na čelu jedne njemačke partije, u čijem Bundestagu sjedi i jedan Afrikanac, s njemačkim pasošem, zemlja u kojoj je jedno siroče iz Vijetnama bilo njemački vicekancelar-zemlja jednakih šansi za sve, ali ipak, u 82- milionskoj naciji, nije sve ružičasto.
Sve razlike nisu još ispeglane i braća sa zapada i dalje pomažu one sa istoka, iako, to mnogi Nijemci ne podržavaju. Njemačka se zalaže za jednake šanse za sve, ali se, ipak, našla na vodećem mjestu među visoko-industrijski razvijenim zemalja u kojima uspjeh dece u školi, zavisi od socijalnost statusa roditelja. U Njemačkoj se, četvrt vijeka od ujedinjenja vode i nečuveni procesi protiv neonacista, glasa za neonaciste, ali i evroskeptičare, koji, kako se kaže, pecaju u desnim vodama i zalažu se za povratak dobre, stare njemačke marke i ukidanje evra…
Njemačku danas vodi dvoje istočnih Nijemaca – Merkelova i šef države Joahim Gauk, bivši harizmatični sveštenik iz Rostoka i borac za ljudska prava u DDR.
Četvrt vijeka poslije pada zida, Njemačka će, izgleda, dobiti i prvog šefa jedne pokrajinske vlade koji je iz partije Ljevica, nastale spajanjem bivšiih istočno-njemačkih komunista i WASG stranke, što je izazvalo kritike i Merkelove i Gauka.
Merkelova je kritikovala ovih dana bivšu istočnu Njemačku, nazivajući je protivpravnom državom.
Jedna “stazi”`- država špijunaranja je uvijek iznova pod noge bacala slobodu građana, pa kako bi onda čovjek trebalo da nazove tu državu – upitala je Merkelova i rekla da je tužno što se i dalje takve diskusije moraju voditi.
Podsjećanja na vrijeme DDR kod mnogih Nijemaca izazivaju bolne uspomene na komunizam i progone, ali i nešto ljepše emocije i setu na prohujalu sigurnost radnog mjesta u držzavnim službama, vožnju trabantima…
Kada je riječ o Berlinskom zidu, koji je od 13. avgusta 1961. godine, pa sve do 9. novembra novembra 1989. godine, skoro tri decenije, dijelio Njemačku, na jedno od osnovnih pitanja – koliko je on odnio ljudskih žrtava-istoričari, izgleda, još nisu dali definitivan odgovor.
Podaci kažu da postoje dokazi o najmanje 136 ljudi, koji su izgubili život pokušavajući da pređu Belrinski zid, a poslednja saznanja istraživača govore da je, možda, čak 245 ljudi nastradalo.
Među žrtvama zida, koga je oko 11.500 hiljada vojnika držalo na oku i kog su istočno-njemačke vlasti strogo kontrolisale, bilo je, na žalost, kako istorija kaže i petoro djece, koja su se, uglavnom, udavila u rijeci Špre, pokušavajući da je preplivaju na drugu stranu.