Politička artikulacija etnonacionalističke vladavine je etnopolitika sa čitavom šumom svojih „omjera“, „kvota“, „reciprociteta“ koja čini ovu državu „djelimično slobodnom djelimičnom zemljom djelimične demokratije“.
Otvoreno pismo Instituta za budućnost života u kome se zahteva pola godine pauze u razvoju veštačke inteligencije potpisale su hiljade uticajnih ličnosti, uključujući i jednog Ilona Maska…
Da bi preživio, čovjek mora zadovoljiti svoje tjelesne potrebe i njegovi ga instinkti motivišu da djeluje u korist svog opstanka. Kada bi njegovi instinkti određivali najveći dio njegovog ponašanja, on ne bi imao posebnih problema u životu i bio bi “zadovoljna krava”, pod uslovom da dobija obilnu hranu. Ali čovjeka ne usrećuje samo zadovoljenje njegovih organskih nagona, niti ono garantuje njegovo zdravlje. Njegov problem nije u tome da prvo zadovolji svoje fizičke potrebe, a tada, kao vrstu luksuza, razvija svoje strasti ukorijenjene u karakteru. Ove druge su prisutne od samog početka njegove egzistencije i često imaju čak veću snagu od njegovih organskih nagona.
Znamo za mučenice, svetiteljke, monahinje, spisateljke, pesnikinje, vezilje, vladarke i kneginje, carice, a iz epike i za žene ratnice – deliju devojku.
„…mi Hrvati imamo glagoljicu, mi Hrvati imamo krapinskog pračovika, mi Hrvati imamo najlipšu himnu, onda imamo krstijonicu kneza Trpimira, onda imamo prdijonicu kneza Prdimira…“
Život jedan je, najviše dva, stambena kredita. Iako poznajem ljude iz vremena socijalizma, mučenike ljubavi i miljenike Partije, koji su četiri-pet puta rješavali stambeno pitanje, tako što bi svaki put dobili stan od države.
Otomanska imperija se povukla, prije gotovo vjek i pol, sa ovih prostora, da bi se tiho vraćala u posljednjih četvrt decenije, kroz kumstva i bratimljenja, političkih, a još prije ideoloških istomišljenika, u liku i djelu Erdoansko Bakirovske tekijske prakse, a na tragu stvaranja autokratskih modela vladavine, bliskih kriminalnim krugovima, sličnih onome, kakav je do nedavno egzistirao u Crnoj Gori.