Južna obala Finske je najnaseljenija, industrijalizovana i najbogatija zona u zemlji, sa gustom koncentracijom stanovništva oko samog glavnog grada, Helsinkija. Grad sa oko pola miliona stanovnika, Helsinki se umnogome razlikuje od drugih skandinavskih glavnih gradova i bliži je po stilu života i izgledu većim gradovima istočne Evrope. Grad je smješten na vrhu poluostrva, okružen arhipelagom kojeg čini 315 ostrvaca. Pozicioniran je između dva značajna trgovinska središta – Štokholma i Moskve. Od samog osnivanja Helsinki je multikulturalni grad, a danas ovdje živi 145 različitih nacionalnosti. Više od 200 godina tradicije u trgovanju, učinilo je Helsinki glavnim privrednim središtem. Početkom XX vijeka grad je brojao preko 100.000 stanovnika, a danas sa širom regijom ima 1.125.000 stanovnika.
Helsinki je 1550. godine osnovao kralj Gustav Vasa od Švedske, kojoj je Finska pripadala dugi niz vijekova. Želeći osnovati grad koji bi u svakom pogledu mogao parirati trgovačkom gradu Talinu, današnjoj prijestonici Estonije, švedski kralj je 12. 6. 1550. izdao naredbu građanima Rauma, Ulvila, Porvooa i Tammisaarija da se presele u Helsinki, te se taj dan smatra zvaničnim datumom osnivanja grada. Budući da se, uprkos kraljevim naredbama, srednjevjekovna tradicija trgovanja sporo mijenjala, grad je bilježio spori rast. U vrijeme ratova u Rusiji, baltičkim zemljama i u Njemačkoj, Helsinki postaje vojno-strateško sjedište, a u zimskom periodu pristanište za brodove. Rastuća moć Rusije u XVIII vijeku i osnivanje novog ruskog glavnog grada, St. Petersburga, 1703., nedaleko od finske granice, umnogome su uticali na rast i budućnost finskog glavnog grada. Rusija je okupirala Helsinki u razdoblju između 1713- 21., te ponovno 1742., a tada je Švedska počela gubiti status supersile. Nakon što je izgubila rat, Švedska je utrvđivanje grada Helsinkija smatrala prioritetnim, strateškim zadatkom. Godine 1784. počinje izgradnja monumentalne morske utvrde Suomenlinna, uz samo more, a ovom graditeljskom fenomenu istoričari su dali ime “Sjeverni Gibraltar”. Utvrda Suomenlinna označila je prekretnicu u istoriji Helsinkija, čime za ovaj grad počinje razdoblje prosperiteta.
Razarajući požar iz 1808. potakao je ponovnu izgradnju Helsinkija i to u stilu dostojnom jedne prijestonice. Projekat obnove vodili su Johan Albrecht Ehrenstrom, rođen u Helsinkiju, i njemački arhitekt Carl Ludwig Engel, koji su zajedno gradu dali monumentalni, u kraljevskom stilu izgrađeni, centar. Iste godine, Švedska je bila prisiljena objaviti rat Rusiji, što je bila posljedica politike sile koju su provodili Napoleon i car Aleksandar. Helsinki je okupiran na samom početku rata, a utvrda Suomenlinna osvojena. Rusija je anektirala Finsku, koja je dobila status velike autonomne grofovije 1809.
Helsinki je proglašen finskim glavnim gradom 1812., a jedini finski univerzitet osnovan 1640. u gradu Turku, te godine je izmješten u Helsinki. Helsinki je uskoro postao najvažniji administrativni, univerzitetski i industrijski grad u zemlji. Regionalne i veze sa inozemstvom, od vitalnog značaja za razvoj industrijskog grada, pojačane su izgradnjom željeznice do Hameenlinna 1862. i St. Petersburga 1870.
Finska je proglasila nezavisnost 1917. Dvadesetih godina prošlog stoljeća, mlada, nezavisna država bilježi nagli razvoj. Arhitektura 20-tih i 30-tih godina označena je klasicizmom i funkcionalizmom koji su se posebno isticali u novoizgrađenom distriktu Tooloa. Helsinški Olimpijski stadion dovršen 1938. Ali su Igre odgođene zbog II svjetskog rata. Helsinki je bio domaćin Igara održanih 1952. Za vrijeme II svjetskog rata Helsinki je bombardovan iz zraka ali srećom nije pretrpio veća razaranja. Za razliku od mnogih zemalja evropskog kontinenta koje su bile uključene u II svjetski rat, Finska nikada nije bila pod okupacijom stranih sila.
Finska je jedna od rijetkih zemalja sa rekordnim kontinuitetom u demokratskoj vladavini od završetka I svjetskog rata pa do danas. U poslijeratnim godinama, u samo nekoliko dekada, agrarna Finska se brzo transformisala u savremenu industrijsku zemlju. Stanovništvo je u velikom broju napuštalo ruralna područja naseljavajući gradove južne Finske kao i helsinšku regiju. Rast finske ekonomije zavisi o njenim najvećim urabanim područjima, u prvom redu Helsinkija. Finska infrastruktura je na visokom stepenu funkcionalnosti, korupcija gotovo da i ne postoji, nivo obrazovanja je na zavidno visokom nivou, a opšti razvoj stabilan.
Ulice Helsinkija su mladalački živahne, naročito za vrijeme kratkog ljetnog perioda. Tada njegovi stanovnici u velikom broju izlaze u šetaju bulevarima i druže se na terasama brojnih kafea i restorana. Noću se tempo života pojačava: tu je veliki izbor pabova i klubova, besplatnih rock-koncerata na otvorenom, te impresivan broj različitih zabavnih događaja. Mnoga mjesta za izlazak u svojoj ponudi imaju veoma ukusna i raznovrsna jela. Hrana nije jeftina, ali je zato izbor velik – od nacionalnih restorana do fast food grilova.
Pravoslavna katedrala Uspensky, najveća je u zapadnoj Europi, dovršena je 1868. Prva finska opera izvedena 1852. bila je od državnog značaja. Muzika proslavljenog finskog kompozitora Jeana Sibeliusa važila je za najeminentniju na prelasku između dva vijeka, a proizašla je kao izraz nastojanja Finske za ostvarenjem autonomije nasuprot rastuće ruske dominacije. Arhitektura kasnog XIX vijeka odraz je zamaha industrijalizacije i rastućeg uticaja evropskih trendova. Senatski trg, izgrađen nakon velikog požara, glavno je polazište za sve posjetitelje Helsinkija. Na ovom mjestu se nalazi impresivna luteranska katedrala kao i Univerzitet i Palata Vlade, obje izgrađene početkom XIX vijeka u neoklasičnom, carskom stilu. Šetajući prema morskoj obali, stiže se do pravoslavne katedrale, Gradske vijećnice i Predsjedničke palate. Poput ostalih skandinavskih glavnih gradova, i predgrađe Helsinkija obiluje neponovljivim prizorima prirodnih ljepota. Takav je slučaj sa brojnim ostrvima od kojih su najveća Seurasaari i Suomenlinna.