Dok cijene u kafićima i restoranima rastu, interni cjenovnici državnih institucija pokazuju potpuno drugačiju realnost
Dok građani širom Bosne i Hercegovine sve teže podnose rast cijena, podaci iz institucija izazivaju burne reakcije. U Parlamentarnoj skupštini Bosne i Hercegovine moguće je pojesti kompletan ručak za samo 3,50 KM, dok zaposleni u Opštinskom sudu u Mostaru kafu plaćaju svega 0,50 KM.
Ovakve razlike ponovo su otvorile pitanje privilegija i odnosa prema građanima.
Ključne činjenice
- Kompletan ručak u Parlamentu BiH: oko 3,50 KM
- Kafa u Opštinskom sudu u Mostaru: 0,50 KM
- Tržišna cijena kafe u gradovima prelazi 3–4 KM
- Niske cijene rezultat subvencionisanih internih sistema
Cjenovnici iz državnih institucija ponovo su izazvali pažnju javnosti, nakon što su objavljene cijene hrane i pića koje su višestruko niže od onih na tržištu.
Prema dostupnim podacima iz restorana Parlamentarne skupštine Bosne i Hercegovine, kompletan ručak – koji uključuje supu, glavno jelo, prilog i desert – može se dobiti za svega 3,50 KM. To je cijena koja je u mnogim gradovima niža čak i od jedne šoljice kafe.
Slična situacija zabilježena je i u Opštinskom sudu u Mostaru, gdje zaposleni imaju pristup aparatima za napitke sa simboličnim cijenama. Kafa se tamo može kupiti za svega 0,50 KM, što je višestruko manje u odnosu na cijene u ugostiteljskim objektima, gdje kafa često košta više od 4 KM.
Ove razlike izazvale su brojne reakcije građana na društvenim mrežama, gdje se sve češće postavlja pitanje – kako je moguće da zaposleni u institucijama imaju ovako povoljne uslove, dok ostatak stanovništva plaća znatno više cijene za osnovne proizvode i usluge.
Međutim, objašnjenje leži u načinu funkcionisanja internih menzi i sistema nabavki. Hrana i piće u ovim ustanovama često su subvencionisani, što znači da se dio troškova pokriva iz budžeta ili kroz posebne ugovore, pa krajnja cijena za korisnike ostaje znatno niža.
Ipak, za prosječnog građanina u Bosne i Hercegovine, koji svakodnevno plaća obroke i piće po tržišnim cijenama, ovakvi primjeri dodatno naglašavaju razliku između javnog sektora i realnog života.
Ova tema ponovo otvara šire pitanje transparentnosti trošenja javnog novca i jednakosti uslova za sve građane, posebno u vremenu kada inflacija i rast troškova života postaju sve veći problem.