Podatci o ranoj fazi života Chrisa Markera, režisera, pisca, ilustratora, prevoditelja, fotografa, filozofa, esejista, kritičara, pjesnika, videografa, novinara, multimedijalnog umjetnika, dizajnera i svjetskog putnika, rijetki su i često protivriječni, dok se datacije njegovih radova učestalo razlikuju u izvorima.
Za svog života, kojeg je napustio na svoj 91. rođendan, 29. jula 2012, rijetko je davao intervjue, a još je rjeđe dopuštao da ga se fotografiše. Umjesto svojim fotografijama, na upite je odgovarao fotografijama mačke, omiljene mu životinje.
Smatra ga se ocem filmskog eseja, forme koja povezuje dokumentarno s osobnim promišljanjima, istražujući subjektivitet sinematske perspektive. Iako će ovom žanru prethoditi djela Luisa Buñuela (Las Hurdes, 1933), Alaina Resnaisa i Georgesa Mélièsa, Markerovu poziciju u kontekstu razvoja forme označuje film Lettre de Sibérie (1957) u kojem će jasno izraziti jedinstven narativni stil.
Remekdjelo naučne fantastike La Jetée (1962) učiniće ga temeljem filmske istorije. Ovaj dvadesetosmominutni eksperiment jedan je od najneobičnijih filmova ikada snimljenih – gotovo u potpunosti sačinjen od crno-bijelih fotografija, film uz pomoć zvučnih efekata i naracije gradi priču koja će kasnije postati inspiracijom Terryju Gilliamu za film 12 majmuna (1995).
Među ostale ključne radove Markerova opusa spadaju Le Tombeau d'Alexandre, portret lika i vremena zaboravljenog sovjetskog redatelja Alexandra Medvedkina, zatim Une journee d'Andrei Arsenevitch, video profil još jednog ruskog filmskog redatelja – Andreija Tarkovskog, zatim Le Joli mai te Le Fond de l'air est rouge (1977-1993), u kojem prati uspon i pad ljevice tokom ’60-ih i ’70-ih.
Pripadao je francuskom Novom valu, pokretu u francuskoj kinematografiji s kraja ‘50-ih, među kojima su François Truffaut, Jean-Luc Godard, Jacques Rivette, Claude Chabrol, Éric Rohmer, Agnès Varda, Jean Rouch i Alain Resnais. Resnais će Markera opisati kao fascinantnu osobnost, “jedinstvenu u svijetu.
Ne poznajem nikoga ko bi mogao istodobno imati takav osjećaj za savremene političke probleme, takav osjećaj za lijepo, takvu vrstu divljenja za kulturu i umjetnost, takav duh; i koji uspijeva, radeći film, ne odvajati se od nijednog svog nagnuća”.
Tekst je preuzet sa prijateljskog Kulturpunkta