Kad pogledamo na istoriju pisaćih mašina vidimo da je ona relativno kratka, ali istovremeno izuzetno bogata i zanimljiva. Prvi zapisi o idejama za projektovanje ove sprave potiču iz 1741. godine i potpisuje ih Englez Henri Mil. Oni nešto kasniji za temu su imali „pisaći cimbal”, a najpoznatiji model konstruisao je Francuz Pjer Karmijen. Njegova ideja bila je jako jednostavna: kao što se muzika rađa iz cimbala – putem udaraca malih čekića po žicama, isto tako mali čekići, snabdjeveni štamparskim slovima poredanim ukrug, proizvode otiske slova.
Godine 1855. italijanski advokat Đuzepe Ravica iz Novare patentirao je „pisaći cimbal”, što je zapravo prva pisaća mašina ikada stvorena. Trebalo je čekati sve do 1873. da bi se napravila prava, industrijski proizvedena američka „remington” mašina koja će donijeti revoluciju u pisanju teksta. Napisani tekst na ovoj pisaćoj mašini još uvek nije bio vidljiv i mogao se čitati tek kada se podigne valjak.
Zahvaljujući konstruktoru V. Vagneru, godine 1896. na tržištu se pojavljuje pisaća mašina „andervud”, sa vidljivim tekstom.
U Italiji se prva industrijski proizvedena pisaća mašina pojavila 1908. godine, zahvaljujući industrijalcu Kamilu Olivetiju. Američki izumitelji Šoles i Giden su još 1890. rekli su kako se raduju što će „žene sada moći da rade manje teške poslove da bi zaradile za život, što će moći da grade sopstvenu karijeru i lakše uđu u poslovni svijet“.
Godine 1881. u SAD je organizovan prvi kurs daktilografije i na njemu je bilo osam polaznica. Već poslije pet godina, sa raznih kurseva širom zemlje izašlo je oko 60.000 obučenih daktilografkinja.
Kada je ovaj vid posla u pitanju nekoliko decenija bila e uvriježena reklama u kojoj mlada, lijepa, dotjerana devojka sjedi nagnuta nad pisaćom mašinom i kuca, dok sredovječni, prosijedi, elegantni muškarac stoji i diktira.
Proizvođači pisaćih mašina, pored nadmetanja u pogledu konstrukcije i estetike, učinili su sve da ove mašine budu mobilne, lako prenosive, da se mogu spakovati u koferče i odnijeti na bilo koje mjesto van kancelarije, pa je tako „Olivetijeva” pisaća mašina „letera 22” postala ikona aktivnog novinarstva i nagovijestila je pojavu reportera sa lica mjesta.
Vremenom su tradicionalnu crnu boju, rezervisanu za jedan tako ozbiljan instrument kao što je pisaća mašina, zamenile druge boje, pa su se one pojavljivale i u veselijim bojama, a vremenom su dobijale i različite oblike: portabl pisaće mašine, džepne, sa stenografskim dirkama, za zapisivanje muzike, a upravo su sve te mehaničke sprave zatvorile put lijepom pisanju, a otvorile vrata računarima.
Zlatno doba pisaćih mašina su bile pedesete godine 20. vijeka, kada ih je najviše proizvedeno. Jedan od najpoznatijih proizvođača pisaćih mašina Smith-Corona je u posljednjem tromjesečju 1953. godine, proizveo 12 miliona mašina.
Mehanička sprava se oko 1975. godine pretvorila u elektronsku. Na staru pisaću mašinu danas jedino podsjeća tastatura koja je sastavni dio računara. Stare pisaće mašine su veoma rijetke i skupe, ali pravi kolekcionari su neumorni kada je u pitanju traganje za raritetima.
Firma “Godrej and Boyce” je u aprilu 2011. godine zatvorila svoju tvornicu pisaćih mašina u indijskom gradu Mumbaiju, a razlog zatvaranja je sve manji broj narudžbi. To je bila posljednja tvornica pisaćih mašina na svijetu, pa je ovim zatvaranjem u istoriju poslala nekad nezaobilazan kancelarijski alat.
Pisaće mašine su do pojave računara bile osnovni kancelarijski alat. Uprkos neminovnoj kompjuterskoj revoluciji, tokom 2009. godine je prodato čak 400.000 pisaćih mašina, ali ipak je ovaj stroj otišao u istoriju i više se ne proizvodi.